شاعر شوت!
اي كه شادي يا اسير غصه اي گوش كن يكبار ديگر، قصه اي
قصه از وقتي كه من خوابيده ام قصه ء خوابي كه ديشب ديده ام
توي خوابم جد من با بنده گفت: مي سرايي تا به كي اشعار مفت؟
تا به كي سرگرم شعر و شاعري؟ تا به كي چپه سوار قاطري ؟
نان نخواهد گشت اين از بهر تو شعر را ول كن تو، فوتباليست شو!
بعد از اين جاي رديف و قافيه شوت كن جانم به سمت زاويه!
فكر كن اي شاعر بي ذوق و خل فكر كن شايد شدي آقاي گل!
تو چه چيزت از رونالدو كمتر است او كچل تو فرفري ،اين بهتر است!
فكر كن اي شاعر مو گندمي شايد از يك ليگ دست چندمي ...
تو روي يكدفه تا بوندسليگا تو همين رحمان و آندو را نيگا !
جاي اينكه بعد از اين شاعر شوي بهتر آن باشد كه لژيونر شوي!
قوت شاعر نيست جز نان و پنير تازه نصفش سوخته ، نصفش خمير
ليك نان لژيونر در روغن است مثل بازار زمين و آهن است!
ول كن اين دفتر قلم را مدتي تو چه كم داري مگر از نصرتي؟
دست بردار از دوبيتي ،از غزل نيستي دايي ، عمو شو لااقل !
جاي اينكه ناز دلبر را كشي يا فداي چشم و ابرويش بشي ..
.
سر مربي مي كشد ناز تو را رقصد او هر لحظه هر ساز تو را!
داخل استاديوم بازي بكن خارج از آن حاشيه سازي بكن !
گر كه آن بازيكن و يار حريف بود قدري لاغر اندام و نحيف
تا كه ديدي روي داور آن وراست زير لنگ او بزن ، اين بهتر است!
ليك گر ديدي كه مي باشد درشت چونكه داور باز بنمود از تو پشت
تو بشو جوياي حا ل والده ! با همان لفظي كه ميداني بده !
شب كه شد بنشين در بحث نود هر چه را گفتي بكن كلا تو رد!
هي بكن دعوا و بحث و قيل و قال يا بگو از مافياي فوتبال!
اين زمين ده سانت از پهنا كج است داور سمت چپي با من لج است!
تور دروازه چرا سوراخ بود؟ اين چمنها را چه كس كم داده كود؟
الغرض اي شاعر بس نازنين توپ را بردار از روي زمين
گر تو را عقلي درون آن سر است
شوت كن ، از شوت بودن بهتر است !