تبليغاتX
:: طنزسرایه های گاز اشک آور ::
                                 سهميه بندي !

       پريشبا     قرار     بودش            خستگي  از تن  بكنيم

       حالا  كه ماشين خريديم            بريم  يه   چرخي بزنيم

       پريشبا     قرار     بودش           با هم  بريم  يك  سفري

       مونده بوديم  كجا  بريم ؟           از اين وري يا اون وري ؟

       عيال مي گفت: اصغر آقا           بهت بگم بي حرف پيش

       يه  خورده اي  خريد دارم          بايد بريم به سمت كيش!

       علي مي گفتش:بابا جون          نزن  تو  ديگه  ضد  حال!

       حالا  كه  ماشين  خريدي          ما رو ببر سمت شمال !

       ننم مي گفت: خير ببيني          بيا        بكن      محبتي

       ما  رو   ببر   به  شهر قم          تا        بكنيم     زيارتي!

       غزل  مي گفتش :  بابايي         مي شه بريم به اصفهان

       مي شه  بريم  با همديگه         تا   ببينيم   نصف جهان !

       تو  اين  ميون  يكهو  ديدم         تلويزيون     داره    ميگه:

       بنزين  از  امشب  آقا جون         سهميه بندي  شد ديگه!

       اگر مي خواين تا كه بديم          ما  به  شما  سهميه تون

       فردا     بيارين      همگي          با  خودتون  قطره چكون !

       از اين به بعد هم  همگي          تو  خونه هاتون  بشينين!

       يا       قصه هاي   جزيره           يا  اينكه   يانگوم ببينين ! 

       انگاري  يك  سطل آب يخ           يكدفعه ريخت رو سرمون !

       اون كه مي گفت اخبارشو           ما  مي زديم تو سرمون !

       به     قول    احمدي نژاد           اوضاع     ولي     مرتبه ! 

                           فقط نگفت با اين سه ليتر          

                           كجا    بريم ؟    تا طرقبه ! 

+ نگارش توسط مجید رحمانی صانع در جمعه بیست و نهم تیر 1386 و ساعت 15:44 | |

                                       زن ذليل

 

      از آن روزي كه مو جانان گرفتم          تو گويي  مو  بلاي  جان گرفتم!

      همه  دارن   زني  رنگ  شكوفه          مو رفتم  رنگ  بادمجان  گرفتم!

 

      دلا  از  خود  جدا  افتاده اي   تو          ببين اكنون ، كجا  افتاده اي  تو؟

      گرفتي  زن  برفتي  بين  مرغان          به    قد قد قد قدا   افتاده اي  تو !

 

      ز  دست   دختر مادر زنم  ،  مو          هميشه  بر سر خود  ميزنم،  مو

      مجرد    بودم   و    شير   ژياني          ولي حالا كم از يك  ارزنم ، مو!

 

      از اينجا مي روم چون سوي خانه         شود   آغاز ،  كار  توي   خانه

      زماني  صحبت از مردانگي  بود         ببين  حالا  تو  كد بانوي  خانه !

 

      عيال    نازنين   بهتر  از  جان !          نشسته    در  كنار   بنده    الان

      نشسته   توي  دستش  گوشكوبي           ازاينرو ميكنم تعريف از ايشان!

 

                          چه خوش  بي هر دو گوش  بنده  كر، بي

                          زبانش     يا     كمي     كوتاهتر  ،    بي

                          چه خوش  بي   جاي  اين  خانم  كه  دارم

                          عيال    بنده    آن    ديو   دو   سر   بي !

+ نگارش توسط مجید رحمانی صانع در یکشنبه سوم تیر 1386 و ساعت 1:21 | |